Dag 8 & 9

Hallo allemaal,

Hier een iet wat verlaat berichtje van de bijna echte ingeburgerde hollandse tanzanianen. We beginnen met de vrijdag ochtend: De Kinderochtend. Na het dagelijkse happie eten om 7 uur en het standaard kwartiertje wachten op de Afrikanen, konden we vertrekken naar een dorpje waar we eerder deze week gebouwd  hadden. Thomas lokte vanuit het busje de kinderen met zijn geweldige scheidsrechters fluitje. En of het werkte of niet, de kinderen kwamen met bosjes. Uitgerukt met een grote koffer speelgoed voor de kinderen konden we beginnen; van voetbal tot touwtje sprinnen tot nagellakken en bellenblazen. De kinderen konden hun lol niet op. Bart en Roy waren in de krappe japanners bus de balonnen aan het opblazen. Ze hadden behoorlijk wat lucht nodig aangezien er een stuk of 300 opgeblazen moesten worden. Na ze aangesloten te hebben op de compressor, kon dit meesterlijk duo van start gaan. In Tanzania is het makkelijker om moeilijk te doen. Ondanks dat de balonnen nog niet allemaal gevuld waren leek het Harrie leuk om alvast uit te delen. Dit liep uiteraard uit op een opstootje tussen de hangjeugd van Handeni. Ook kregen de kinderen een lekker snoepje, maar geen van alle at het op. Na het voorgedaan te hebben, kwam de ingeving. De meeste kids deden in deze tijd van het jaar aan Ramadan. Gelukkig bewaarde de kids het snoep in hun schone zakjes en vuistjes om het ’s avonds op te kunnen eten.

Toen we klaar waren met de spelletjesochtend stapte we allemaal weer in de krappe japanners bussen, om weer terug te gaan naar het guesthouse.

Eenmaal bij het verblijf aangekomen stond er een touringcar op ons te wachten met heeeel veeeel beenruimte voor Sven ongeveer een meter of 9 (die zat in het midden achterin), ook de rest was tevreden en de rit van 6 uur(volgens de Tanzanianen) kon beginnen. De reis liep lekker en vooral de mannen langs de weg hebben een specuiale manier van aandacht trekken. Knipperen met de koplamp van moter, stoer kijken, fruit aanprijzen, maar vooral niet lachen.

Na 6 uur rijden kwamen er nog 2,5 uur bij(horloge van de chauffeur stond waarschijnlijk niet goed), we hadden mooi uitzicht met allemaal bergen aan de rechter zijde van de bus, Sander had goed geslapen en toen die wakker werd en nog steeds bergen zag werd hem wijs gemaakt dat we rondjes reden, helaas had Sander dit al snel door, maaaaaaaaar toen we bij het Hostel aan kwamen waren we snel tevreden.

Hoe heerlijk is het om met een gewone douche en een gewone WC jezelf te verwennen? Na het eten kwam het heugelijke nieuws dat we naar een bar gingen, de groep was veilig aangezien de jongens met de gezonde hollandse kilo’s om de meiden heen stonden.

Daarnaast hadden we onverwacht bezoek van Frank Wagenaar. Hij is ondertusen goed ingeburgerd in Tanzania, en kon ons dan ook helpen met het vinden van de juiste Club. Het was een soort studenten cafe. Bij binnenkomst ging iedereen meteen lekker los. Het was dan ook jammer om een uur later alweer te vertrekken. Maar de mannen hadden hun biertjes genuttigd, de dames hun mixjes, en ze zeggen niet voor niets; ‘Je moet op een hoogtepunt vertrekken.’  De busreis was wederom geniaal, de buschaffeur zal de hollandse meezingers niet snel vergeten. Het koor van welgeteld 35 man krijsde de hele boel bij elkaar, het was net Singing wis de Stars on de Bus. De filmpjes komen later.

Zaterdag ochtend begon de tour richting het Safari park. Gelukkig waren deze chauffeurs maar een uurtje te laat, en konden wij snel vertrekken. Door Arusha rijdende zagen we bizarre dingen, waaronder een Masai krijger met gewaad winterjas en stok, achterop een moter. Ook de jonge jongens met wit besmeerde gezichten waren niet te tellen. Zij lopen een maand lang in de wildernis om te overleven. Vervolgens worden zij besneden bij hun eigen stam. (Dan ben je wel echt een man hoor). Dus de jongens van de groep besloten om maar jochies te blijven.

Aangekomen bij het park Tarangire gingen de dakluiken open en konden we allemaal staan, na 10 seconden binnen het park zagen we al meteen een paar olifanten, waaronder het Alfamannetje met 5 poten:P. We kwamen nog een paar vogels tegen waarvan we de naam niet wisten maaar we hadden Jessica Huibers , die ons vertelde dat het een Zuid Koreaanse Koekerdekoek is(voor het geluid ga aub naar Jessica).

Nog een paar kuddes van zebra’s en gnoe’s en toen was het alweer lunchtijd, helaas lagen we achter op schema en was het alleen een plaspauze en moesten we eten in de Jeeps, we werden afgezet door de Jeeps bij de Touringcar en gingen we op weg naar Sanja Juu, de bouwplek van vorig jaar voor Sven, Marije, Harrie en Nel die daar een gouden plaat ontvingen waarop stond: This Ward Building Was Donated By Dorcas Aid International. Constructed By Youngsters From Obdam Netherlands(Hoe vet is dat??).

Daar aangekomen moest de chauffeur nog even moeilijk doen door 300.000 keer te steken om een krap steegje in te rijden, toen het ziekenhuis in zicht kwam er bij Sven een Smile:D op zijn mond die tot op heden nog niet weg is:P. Na een heerlijk avondmaal kwam Pater Erasto onze Bart H feliciteren en jahoor hij had een cadeautje voor hem mee. Bart kreeg wel geteld 2 biertjes die hij dankbaar aannam. De andere heren schrokken hier een beetje van, zij hadden namelijk niet, aangezien er ’s middags was gezegd dat er geen alcoholische dranken gekocht mochten worden. De beteuterde gezichtjes begonnen aan het avondmaal. Na het eten kwam de pastoor weer binnen, en dit keer maakte hij meer mensen blij, hij bood ons alsnog bier en frisdrank aan. Bij deze dank aan deze man. Nu nog even spelletjes doen en een bericht schrijven voor het blog.

Fijne Avond allemaal,

Liefs Jenny, Sven en de rest van de groep.