Dag 15

Jambo trouwe lezers.

Vanmorgen begon de dag weer om 7 uur met ontbijt.  We hadden pannekoeken. Een heerlijk ontbijtje dus. Het was de bedoeling dat we weer om 8 uur in de bus zaten maar dit werd op z’n tanzaniaans half 9. We zaten in de bus en voelden ons weer de koningin. We bleven maar zwaaien naar alle kinderen die langs de weg stonden. We gingen opweg naar het dorpje waar we al eerder enkele dagen gebouwd hadden. We gingen dit keer niet heen om te bouwen maar om het huisje feestelijk te openen. We kwamen bij het eerste huisje. Hier was een vrouw net haar baby aan het voeden terwijl wij met zn dertigen langs kwamen. Ze vluchtte snel haar huisje in om haar fleurige Afrikaanse kleed aan de trekken. Eemaal buiten werd zij feestelijk ontvangen. We hingen ballonnen op, gingen op de foto en Rozanne hield een overtreffende speech. We gingen door naar de volgende huisjes waar deze ceremonie werd herhaald. Om een uurtje of 11 keerden we weer terug naar ‘huis’. Hier lunchten we om vervolgens weer naar het zelfde dorpje te vertrekken. Hier werden we ontvangen door de Zigua stam. Ze hadden een middag voorbereid met enkele traditionele activiteiten. Het begon met het lekkere hapje, namelijk de kip. Een jongen liep al een tijdje verdacht rond met een levendig kipje. Nadat verteld werd wat de bedoeling was kon het kipje al geen kant meer op. Deze kip werd namelijk geslacht. Je kon je aanmelden, de uiteindelijke slachters werden Thomas en Roy. Thomas ging als eerst. Hij moest met zijn blote voeten op de vleugels en poten van de kip gaan staan. Vervolgens sneed hij de kop eraf. Roy moest even wachten want zijn kip had de benen genomen (ERG LOGISCH NATUURLIJK). Na een langdurige zoektocht kon ook Roy aan de slag. Gelukkig waren er ook nog andere activiteiten. Het haar van de meiden kon worden ingevlochten, mais stampen en dansen op Afrikaanse beats. Na een leuke middag vertrokken wij weer. In de bus merkte Petra een vreemd luchtje op. Ze dacht aan kabeljauw. Nadat de rest ook iets opmerkelijks rook, kwamen we er achter dat de translator de dooie kipjes in een zakje mee had. Hier werden enkele liedjes over bedacht. Namelijk: daar boven op de berg, daar boven berg. Daar reed een witte bus, daar reed een witte bus. Met een kipje, met een kipje. Wat is dat lekker knus, wat is dat lekker knus. Enzz.. Eenmaal thuis aangekomen, moesten alle kleren worden gewassen die gedragen waren tijdens het bouwen. Deze kleren kunnen zo schoon afgeleverd worden aan de arme mensen. Overal hingen waslijnen met shirtjes en broeken te drogen. Om 19:00 stond het feestmaal klaar. Deze laatste avond werd er namelijk gegeten met alle translators, buschauffeurs, de pastor en Christina (de coordinator van dit project in Handeni). Het feestmaal bestond onder andere uit de heerlijke kippetjes die Thomas en Roy hadden geslacht. Hierna namen we van iedereen afscheid. De avond eindigde zoals gewoonlijk met een potje weerwolfen en veel gezelligheid. Morgen hebben we een lange reisdag voor de boeg!
Lieve thuisblijvers, we willen jullie bedanken voor het lezen en reageren op onze blog.  Het was altijd weer een leuk momentje wanneer dit werd voorgelezen. We zien jullie allemaal zondag weer op Schiphol. Hierna is er zoals jullie weten een afsluiting in Irene in Broek op Langedijk, iedereen is welkom. Hier is voor ons een onbijtje geregeld en voor jullie een lekker kopje koffie.

Dikke kus van Marijke en Karen.

p.s vandaag 25 augustus 2012 wordt onze Kelly de Jong 26 jaar!

Dag 14

Lieve thuisfront, 

Hierbij alweer een veslag van de helden uit Tanzania, want zo voelen we ons soms best wel. De omstandigheden zijn zo totaal verschillen vergeleken bij wat we gewend zijn dat het voor iedereen emotioneel flink aanpoten is. Buiten alle ongemakken, waar we steeds makkelijker mee omgaan, is het verwerken van alle, vaak bizarre , gebeurtenissen een constante uitdaging. Gelukkig is de groep heel sterk en kan je bij iedereen terecht als er sprake is van een overload of persoonlijke aandacht. Vandaag zijn we weer op locatie geweest om te bouwen. In de ochtend lekker gewerkt, maar in de middag bleek dat de batterij van velen aardig aan het leeglopen is. De sfeer is echter altijd super !!  Er wordt veel gelachen en veel gezongen, spelletjes gedaan en op menig slaapvertrek wordt nog lang gespoken over de ervaringen of er wordt gewoon gekeet  . Terwijl ik dit schrijf hoor ik buiten de prachtige zang van Tanzaniaanse vrouwen in het kerkkoor die de unieke sound van Afrika laten horen. Er is een sing-in waar velen heen zijn en ik ga straks ook. Het grote nieuws van vandaag is dat Roy ( denkt) goud te hebben gevonden. Hij heeft bij terugkeer urenlang zitten zeven met zijn nog enige schone T shirt. De groep heeft al ringen en oorbellen bij hem besteld......Vandaag hebben we ook de plaquettes gemaakt en gefotografeerd voor de mensen die een huis hebben geadopteerd. Op de foto met de begunstige( toekomstige bewoners) en presentjes aan ze weggegeven. Het spelen met de kinderen, het krioelt ervan en ze hebben allemaal een hoge adopteerbaarheids  factor. Het is heerlijk om met ze om te gaan en de blijheid te ervaren. Marijke Kelly en nog enkele anderen  hebben hun haar laten vlechten door een Tanzanaanse en er is gereden om de zelfgemaakte houten fietsjes waar de kinderen mee spelen.We heben water gehaald uit het kleine meertje en sten naar boven gesjouwd. Waar een zeer tengere Tanzaniaanse 5 stenen de circa 800 meter de heuvel op brengt, komen wij niet verder dan 2 of drie stenen en komen we een minuut later dan zij boven. Ze zijn hier taai als leer en zeuren staat niet in hun woorden boek. Zo beleven we elke dag tientallen dingen die dit tot een geweldig avontuur maken.Het einde raakt in zicht, niet alleen van dit verhaal m aar ook van de reis. De laatste dagen staan er nog leuke dingen op het programma, maar zonder dat er veel over wordt gesproken verlangen we er ook naar om zondag op Schiphol te landen en jullie te omhelzen.Stel dan vooral niet de vraag: hoe was het in Tanzania ?, want dan loop je de kans dat het erg laat wordt. Ik ga nog even naar de sing- in en dan lekker dromen..    

Tot zondag

Kees

Dag 13

Jambo !!!

Het dagje vroeg naar bed en smorgens lekker uitslapen heeft geholpen !
De ziekenboeg van gister is weer helemaal leeg gestroomd en iedereen kon weer mee naar de bouwplaats. We willen mensen niet ongerust maken maar een aantal van ons hebben gisteren vandaag alleen de binnenkant van hun klamboe gezien of de binnenkant van een wc hokje.
Vandaag voelde iedereen zich weer top en konden we weer vol goede moed aan de slag !
Wij mochten vandaag weer een dagje bouwen bij onze rasta vriend. Onze taak van vandaag was het pleisteren van de muren, Rene had dit nog niet helemaal onder de knie en gooide uit frustratie bij de fundi ‘’een beetje’’ cement in zijn gezicht. Bart Hoogland had dit wel onder de knie en ging als een speer. Binnen in het huisje werden de muren keurig gewitteld door Karen, Marijke, Jenny, Nienke, Melissa en Jessica. Alleen Fundi vond dat hij het zelf beter kon. Iedereen deed rustig aan vandaag want op het middagprogramma stond de voetbalwedstrijd Tanzania – Nederland op het programma. Iedereen trok snel zijn voetbaloutfit aan en sprong in  de spelersbus. Op weg naar het voetbalveld was de spanning om te snijden en iedereen was bezig met de wedstrijd. Vooraf  werd er door sommigen nog een korte warming up gedaan en werd de opstelling besproken. We begonnen erg sterk en hielden lang de 0, Vooral girl of the match Kim stond een goede partij te voetballen. Helaas werd zij uit het veld ‘getrapt’ en kon helaas niet verder (maar is op een paar schaafwonden na weer helemaal de oude). Nederland kon niet meer hun eigen spel spelen en daardoor werden zij op het middenveld overklast. Al gauw stonden we met 3-0 achter. Zelfs Thomas als blok beton kon de snelle Tanzanianen niet tegenhouden. Toch kregen we wat kansen. Gabrielle, Mocht je nog ambities hebben om voetbalvrouw te worden. Vergeet het maar! Sven wist tot 3x aan toe voor open doel te missen. Waardoor het 3-0 bleef. Uiteindelijk werd het zelfs 4-0 . Door een goede assist van Bart  Mulder wist Sven toch nog de eer van Nederland te redden en maakt er 4-1 van wat ook de eindstand werd. Ondanks de pijnlijke nederlaag was het terug in de bus weer een groot feest. En zelfs de chauffeur deed vrolijk mee. Hierdoor lette hij niet meer echt op de weg waardoor hij een motorrijder de greppel in stuurde. Thuisgekomen maakte iedereen zich weer klaar voor het avond eten.

Groetjes, Melissa en Rene

p.s ouders, vrienden, opa’s en oma’s neem even de huishoudelijke mededelingen door!!

Huishoudelijke mededelingen

Even wat huishoudelijke mededelingen:

Mensen die berichten sturen naar  berichten@villavantanzania.nl, deze kunnen wij hier helaas niet lezen. Reageer dus alleen op de laatste blog die geschreven is. Iedere avond wordt er voorgelezen (om 19:30 Tip: reageer voor deze tijd) en dit is zeker een momentje waar iedereen naar uitkijkt.

Ook wil bijna iedereen na aankomst op Schiphol nog even met zijn allen afsluiten in Irene in Broek op Langedijk. Dit is voor iedereen vrijblijvend maar we willen dit toch even melden zodat hier rekening mee kan worden gehouden.

Allemaal tot zondag !

Dag 12

Hallo lieve zwarte nederlanders!

Fijn om te horen dat het bij jullie 35 graden is, hier was het vandaag best lekker maar bruin worden valt niet mee.

Als gewoonlijk ging de wekker vandaag weer heel vroeg.

Nadat iedereen wakker was en onbeten had, gingen we te werk.

Het ging weer lekker op ’n tanzaniaans. Groep 3 begon helemaal raar, het dak van het huisje moest geplaatst worden, maar er 2 lokale bouwvakkers gevaarlijk bezig. De hamers en stenen vlogen om de oren. Dit was niet verantwoordelijk en daarom ging de groep naar een andere lokatie. Die was prima en ze konden verder met metselen.

Bij groep 1 hadden ze een heel lief klein baby’tje van 6 maanden.  Dit was heel schattig.

Groep 3 heeft vorige week 2 dagen een put gegraven voor het toilet, naast die put was al een andere put maar die mochten ze niet gebruiken want die was al vol. Vandaag was groep 1 daar te bouwen en het bleek dat ze die put hebben dicht gegooid en de oude put weer gebruikten. Dat is de logica van die gekke fundi’s hier, maar wel jammer van die bouwdagen.

Ook hebben we vandaag op 2 huizen een plakaat van cement gemaakt met sponsoren erop. Roy en Thomas hebben die gemetseld en daarna heeft karen die met een prachtig handschrift geschereven, onder een toeziend oog van thomas want die was bang dat het weer gesloopt zou worden. Karen heeft erg haar best gedaan en alles is nog heel.

Helaas is vandaag bij de meeste de vermoeidheid toe geslagen en zijn we daarom vandaag 1,5 uur eerder naar huis gegaan. Morgen mogen we  1 uur langer uit slapen, (wat een feest)

Ook komen steeds meer de soepjes en noedels vanuit holland op tafel tijdens het avond eten. Gister avond leek het wel ramadan want we kregen alleen aardappels en vlees (en dat tijdens het suikerfeestL) Vanavond gaan de meeste vroeg naar bed en hopen morgen weer lekker vol goede energie door te kunnen bouwen. Morgen middag hebben we nog een voetbal toernooi met de lokale bevolking. Hier krijgen jullie uiteraard zo snel als mogelijk de uitslag van.  

Lieve groeten voor al onze trouwe volgers en we zien er al naar uit om jullie op schiphol weer te zien!

Lieke en Thomas.

Dag 11

Lieve fans,

Om te beginnen willen we jullie bedanken voor alle lieve reacties elke dag weer. We kijken er elke dag naar uit om jullie berichten te lezen. We zijn dankbaar dat we deze reis mogen maken en we genieten van elk moment. De groep is ook fantastisch en er hangt een super leuke sfeer.

Na een regenachtige nacht werden we rond 5:00 weer wakker gejengeld door de plaatselijke gangmaker van de moskee. Gordon kan er nog wat van leren J Met op de achtergrond een plaatselijk koortje van hondengejank (volgens karen zijn dit gevaarlijke wolven) deden we toch nog maar even onze ogen dicht. Maar om 6:30 ging toch echt de geweldige wekker van Annemiek, die ze altijd snoozed zodat we nog meerdere malen kunnen genieten van dat geluid. We rolden uit ons bed, probeerden ons nog iet wat op te frissen (met etos vochtige washandjes, reclame  van Rozanne), leegden onze blaas boven het gat en gingen op weg naar het ontbijt.

Tijdens het ontbijt hadden Kees en Ellard een mooie speech voorbereid. Ze wilden door middel van deze speech ons duidelijk maken dat je van elk moment moet genieten. Dit houdt in dat je soms dingen moet doen die je normaal niet doet. Stap uit je comfort zone. Ze  gaven meerdere voorbeelden : zonder make-up bouwen, iets eten wat je nog nooit gegeten hebt, dansen en zingen met kinderen, poepen boven het gat, iets doen zonder te denken wat anderen van je vinden en een compliment aan een ander geven. Iedereen uit de groep kan dit voor zichzelf invullen, maar de achterliggende gedachte was: wees geen toeschouwer tijdens je eigen avontuur. Dit vonden wij erg mooi gesproken!

Om 8:00 stapten we in ons eigen Connexxion busje, waarvan alle lampjes op het dashboard altijd knipperen en gingen we op weg. De kinderen stonden alweer klaar om ons uit te zwaaien. Dit doet ons altijd heel erg goed. Onderweg zagen we de plaatselijke bevolking alweer druk aan de gang. Takken verslepen op een fiets, vrouwen met watertonnen op hun hoofd, mannen die stoer rond hangen bij hun motor en Tanzanianen die  alles wat los en vast zit  verkopen op hun zelfgemaakte kraam. Omdat het vannacht geregend had was het weer een uitdaging om onze bestemming te bereiken. Halverwege moesten we ineens de bus verlaten, want een deel van de weg was weggeregend. De dappere buschauffeur luisterde niet naar het advies van onze Hollandse jongens, maar ragde de bus op z’n eigen Tanzaniaanse manier door de modder. Nadat hij erdoor heen was reed hij verder en moesten wij helaas lopen. De groepen werden weer verdeeld over 3 huizen. Met een fles water, gereedschap, mooie kleding en een tolk gingen wij er weer voor. Allereerst maakten we kennis met de toekomstige bewoners van dit huisje. Dit huisje wordt gebouwd voor een vrouw met 3 kinderen. Ze zag er erg mager uit, maar net zoals bij elke Tanzaniaan stond er bij haar ook een glimlach op haar gezicht. Wat erg bijzonder was, was dat haar vader (70 jaar) ons kwam helpen. We gingen samen hard aan de slag. We hebben bovendien besloten te stoppen met onze opleiding omdat voegen, metselen, pleisteren en bikken ons beter ligt. Na een uurtje werken stonden er zo veel kinderen (60) om het huis dat het live entertainment team weer in actie moest komen. Tot grote vreugde van de jongens in ons team werd het lied: chichiwa weer ingezet! Ook hoofd-schouders-knie en teen (in tanzaniaans: kichwa, mabega, magoti,miguu) , hockey pockey en deze vuist op deze vuist staan inmiddels in de Tanzaniaanse kids top 20. Vandaag hadden we alleen concurrentie van de plaatselijke boyband met trommels. We kwamen erachter dat vandaag het Suikerfeest gevierd werd en dat kinderen in mooie kleding, een man met een masker en jongens met trommels alle huizen zingend afgingen om geld in te zamelen. Met dit geld gingen ze dan een feestmaal kopen.

Rond 12 uur zou de lunch via een Tanzaniaanse cateringservice (lees de buschauffeur) worden opgediend bij de verschillende groepen. Om kwart voor 2 kwam de lunch eindelijk. Vanavond tijdens het eten kwamen we erachter waarom het zo lang duurde. De buschauffeur was bij elke groep aangeschoven om mee te eten. Na de lunch moesten wij even onze blaas legen en liepen wij richting de bosjes. Ineens hoorden wij uit een hutje van modder en takken een ringtone van een telefoon gaan. De deur ging open en de man in gescheurde kleren nam rustig zijn telefoon op. Dit snappen wij niet. 1: Hoe laad je een telefoon op in een hutje van modder en 2: waarom koop je eerst geen nieuwe kleren en dan pas een telefoon?!

Vandaag is iedereen echt heel erg opgeschoten bij zijn huis. De samenwerking verloopt goed dankzij de tolken en de fundi (=opzichter). Het was daarom ook zo weer half 5. We propten ons weer in het busje en vermaakten de buschauffeur met Hollandse meezingers. Eén van de tolken zei vervolgens: please stop because the voices of the guys are very bad. Tijdens het eten bespraken we zoals gewoonlijk de belevingen van de dag. Groep 4 was bezig met huisjes bekijken toen ze uitgenodigd werden bij een vrouw die gister was bevallen. De een dag oude baby werd vol trots geshowd in een kamer vol met wierook waardoor je ogen prikten. Het was voor hun een bijzondere ervaring.

Iedereen is nu weer gedoucht, we bedenken creatieve oplossingen voor het niet hebben van een douche. Materiaallijst voor het maken van een zeer verfrissende douche: hokje in de buitenlucht, kruk van John, 20 liter watergallon met gaten, koud regenwater en douchen maar.

Op dit moment zitten we met z’n allen gezellig weer bij elkaar, met borrelnootjes uit Nederland en spelen we het spel 30 seconds + weerwolven.

Wij willen afsluiten met een lied wat wij van de kinderen hier geleerd hebben:

Ukuti Ukuti, wa nazi wa nazi, Mwenzetu Mwenzetu, Kagougwa Kagougwa,

Na nini  na nini, na gari na gari, Tumpeleke hosipitali asije kusema.

Kwa bubu yaka yesa yesa whaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa.

Vertaling: een Kokosnootboom, een auto, een zieke man die naar het ziekenhuis mag. Vreemde combinatie. Het lied wordt vrolijk gezongen hier ben je natuurlijk blij als je überhaupt naar het ziekenhuis kan.

We kijken uit naar jullie reacties. Liefs Petra en Annemiek (en de rest van de groep).

p.s. de jongens hunkeren zo naar bier, misschien een idee om een paar kratjes voor ze mee te nemen naar schiphol haha ?

p.p.s. We hoorden het lied baby, baby, baby oooooh van justin bieber. Gezongen door een Tanzaniaans jochie van 8 jaar. Fantastisch!

Dag 10

Hoi allemaal,

Vandaag was een beetje onze dag (zie ondergetekenden + Harrie, Nel, Marije en Liza). Natuurlijk was het voor iedereen interessant maar voor ons extra speciaal, we gingen namelijk terug naar Rundugai, waar we 2 jaar geleden hebben gebouwd. 

We zijn natuurlijk eerst begonnen met het ontbijt met de langverwachte pannenkoeken en veel fruit! Daarna stonden er weer 5 grote jeeps voor ons klaar om te vertrekken naar Rundugai. Na het eerste huisje bezocht te hebben die zo’n 6 jaar geleden gebouwd is door Dorcas gingen we naar een familie die 2 jaar geleden een huisje hebben gekregen van de groep van Heerhugowaard Centrum. Eenmaal daar zagen we gelukkig een compleet afgebouwd huis met daaromheen een hele gelukkige familie. De oma die daar woont leek wel 10 jaar jonger. Het huis bleek niet gestuukt te zijn, maar dat was absoluut geen probleem. Sterker nog, we zagen meteen alle namen uit onze bouwgroep in het huisje geschreven. Dit was voor de bouwers van dit huisje een enorm emotioneel moment. Dit keer geen tranen van verdriet maar tranen van geluk! Het was het moment waar sommigen van ons al de hele week naar uitkeken. En met de energie die dit heeft losgemaakt kunnen we aankomende week wel een hele flatgebouw neerzetten!

Het laatste huisje wat we bezocht hebben is misschien wel het grootste succesverhaal uit Rundugai. Honest is een vader van 6 kinderen die een aantal jaren geleden invalide raakte door polio bij zijn benen. Dorcas  gaf door middel van een micro krediet, 6 geiten en gereedschap om meubels te maken. Het gezin heeft het nu voor Tanzaniaanse begrippen goed voor elkaar.

Het was inmiddels tijd voor de lange busreis terug naar Handeni die door vele potjes “weerwolven” aangenamer werd  gemaakt.  Nu hebben we net het eten op en de leuke reacties zijn voor gelezen, dank daarvoor want het levert ons vaak een hoop hilariteit en gelach op!

Op dit moment hebben we weer enorm zin in morgen om lekker te bouwen, dat zal overigens waarschijnlijk in de regen zijn net als vandaag. Iedereen heeft in tegenstelling tot Nederland gewoon een lange broek en een trui aan.

Groeten uit Handeni, Rose en Ellard

P.s in ver band met internet problemen kunnen we niet altijd de berichten optijd plaatsen
P.p.s. Mam, Gefeliciteerd met je 60e verjaardag (ervan uitgaande dat je dit op maandag leest)

           

Dag 8 & 9

Hallo allemaal,

Hier een iet wat verlaat berichtje van de bijna echte ingeburgerde hollandse tanzanianen. We beginnen met de vrijdag ochtend: De Kinderochtend. Na het dagelijkse happie eten om 7 uur en het standaard kwartiertje wachten op de Afrikanen, konden we vertrekken naar een dorpje waar we eerder deze week gebouwd  hadden. Thomas lokte vanuit het busje de kinderen met zijn geweldige scheidsrechters fluitje. En of het werkte of niet, de kinderen kwamen met bosjes. Uitgerukt met een grote koffer speelgoed voor de kinderen konden we beginnen; van voetbal tot touwtje sprinnen tot nagellakken en bellenblazen. De kinderen konden hun lol niet op. Bart en Roy waren in de krappe japanners bus de balonnen aan het opblazen. Ze hadden behoorlijk wat lucht nodig aangezien er een stuk of 300 opgeblazen moesten worden. Na ze aangesloten te hebben op de compressor, kon dit meesterlijk duo van start gaan. In Tanzania is het makkelijker om moeilijk te doen. Ondanks dat de balonnen nog niet allemaal gevuld waren leek het Harrie leuk om alvast uit te delen. Dit liep uiteraard uit op een opstootje tussen de hangjeugd van Handeni. Ook kregen de kinderen een lekker snoepje, maar geen van alle at het op. Na het voorgedaan te hebben, kwam de ingeving. De meeste kids deden in deze tijd van het jaar aan Ramadan. Gelukkig bewaarde de kids het snoep in hun schone zakjes en vuistjes om het ’s avonds op te kunnen eten.

Toen we klaar waren met de spelletjesochtend stapte we allemaal weer in de krappe japanners bussen, om weer terug te gaan naar het guesthouse.

Eenmaal bij het verblijf aangekomen stond er een touringcar op ons te wachten met heeeel veeeel beenruimte voor Sven ongeveer een meter of 9 (die zat in het midden achterin), ook de rest was tevreden en de rit van 6 uur(volgens de Tanzanianen) kon beginnen. De reis liep lekker en vooral de mannen langs de weg hebben een specuiale manier van aandacht trekken. Knipperen met de koplamp van moter, stoer kijken, fruit aanprijzen, maar vooral niet lachen.

Na 6 uur rijden kwamen er nog 2,5 uur bij(horloge van de chauffeur stond waarschijnlijk niet goed), we hadden mooi uitzicht met allemaal bergen aan de rechter zijde van de bus, Sander had goed geslapen en toen die wakker werd en nog steeds bergen zag werd hem wijs gemaakt dat we rondjes reden, helaas had Sander dit al snel door, maaaaaaaaar toen we bij het Hostel aan kwamen waren we snel tevreden.

Hoe heerlijk is het om met een gewone douche en een gewone WC jezelf te verwennen? Na het eten kwam het heugelijke nieuws dat we naar een bar gingen, de groep was veilig aangezien de jongens met de gezonde hollandse kilo’s om de meiden heen stonden.

Daarnaast hadden we onverwacht bezoek van Frank Wagenaar. Hij is ondertusen goed ingeburgerd in Tanzania, en kon ons dan ook helpen met het vinden van de juiste Club. Het was een soort studenten cafe. Bij binnenkomst ging iedereen meteen lekker los. Het was dan ook jammer om een uur later alweer te vertrekken. Maar de mannen hadden hun biertjes genuttigd, de dames hun mixjes, en ze zeggen niet voor niets; ‘Je moet op een hoogtepunt vertrekken.’  De busreis was wederom geniaal, de buschaffeur zal de hollandse meezingers niet snel vergeten. Het koor van welgeteld 35 man krijsde de hele boel bij elkaar, het was net Singing wis de Stars on de Bus. De filmpjes komen later.

Zaterdag ochtend begon de tour richting het Safari park. Gelukkig waren deze chauffeurs maar een uurtje te laat, en konden wij snel vertrekken. Door Arusha rijdende zagen we bizarre dingen, waaronder een Masai krijger met gewaad winterjas en stok, achterop een moter. Ook de jonge jongens met wit besmeerde gezichten waren niet te tellen. Zij lopen een maand lang in de wildernis om te overleven. Vervolgens worden zij besneden bij hun eigen stam. (Dan ben je wel echt een man hoor). Dus de jongens van de groep besloten om maar jochies te blijven.

Aangekomen bij het park Tarangire gingen de dakluiken open en konden we allemaal staan, na 10 seconden binnen het park zagen we al meteen een paar olifanten, waaronder het Alfamannetje met 5 poten:P. We kwamen nog een paar vogels tegen waarvan we de naam niet wisten maaar we hadden Jessica Huibers , die ons vertelde dat het een Zuid Koreaanse Koekerdekoek is(voor het geluid ga aub naar Jessica).

Nog een paar kuddes van zebra’s en gnoe’s en toen was het alweer lunchtijd, helaas lagen we achter op schema en was het alleen een plaspauze en moesten we eten in de Jeeps, we werden afgezet door de Jeeps bij de Touringcar en gingen we op weg naar Sanja Juu, de bouwplek van vorig jaar voor Sven, Marije, Harrie en Nel die daar een gouden plaat ontvingen waarop stond: This Ward Building Was Donated By Dorcas Aid International. Constructed By Youngsters From Obdam Netherlands(Hoe vet is dat??).

Daar aangekomen moest de chauffeur nog even moeilijk doen door 300.000 keer te steken om een krap steegje in te rijden, toen het ziekenhuis in zicht kwam er bij Sven een Smile:D op zijn mond die tot op heden nog niet weg is:P. Na een heerlijk avondmaal kwam Pater Erasto onze Bart H feliciteren en jahoor hij had een cadeautje voor hem mee. Bart kreeg wel geteld 2 biertjes die hij dankbaar aannam. De andere heren schrokken hier een beetje van, zij hadden namelijk niet, aangezien er ’s middags was gezegd dat er geen alcoholische dranken gekocht mochten worden. De beteuterde gezichtjes begonnen aan het avondmaal. Na het eten kwam de pastoor weer binnen, en dit keer maakte hij meer mensen blij, hij bood ons alsnog bier en frisdrank aan. Bij deze dank aan deze man. Nu nog even spelletjes doen en een bericht schrijven voor het blog.

Fijne Avond allemaal,

Liefs Jenny, Sven en de rest van de groep.

Dag 7

Habari za jioni lieve lezers,

Allereerst willen we iedereen die kusjes en knuffels uitdeelt ook allemaal dikke kusjes en knuffels teruggeven! Iedere avond kijken ook wij er weer naar uit om iets te horen van het thuisfront. De laatste bouwdag van deze week zit er alweer op. Vandaag gingen we weer terug naar de bouwplaats waar we maandag ook gewerkt hebben. Bij ons huisje stonden alle muren inmiddels overeind, de bouwvakkers en de bewoner hebben hard doorgewerkt toen wij ergens anders aan het bouwen waren. Gisterochtend hebben uit iedere bouwgroep twee mensen tasjes met kleren en speelgoed samengesteld en deze mochten wij vandaag uitdelen aan de toekomstige bewoners van de huisjes die wij bouwen. In een van onze tasjes zat ook een amstel bier hoedje. Toen de vader van het gezin het hoedje zag was hij helemaal gelukkig: hij heeft het hoedje niet meer afgedaan en de rest van het dorp was zwaar onder de indruk. De kinderen en de moeder waren ontzettend blij met de kleren en het speelgoed dat ze kregen. Na deze bijzonder mooie ervaring gingen we met ons bouwgroepje bij elkaar zitten om onze ervaringen en gevoelens te delen met elkaar. Iets wat onze hele groep als belangrijk ervaren heeft.

Toen iedereen zijn hart gelucht had, gingen we maar eens aan de slag. Op de planning stond het bouwen van de ‘rimbim’, de ringbalk van het huis, aangezien dit een grote klus is moesten we hard aan het werk. Met spijkers van zeker tien centimeter lang werden houten planken vastgeslagen in de muur. Hoewel dit niet geheel “arbo-verantwoord” ging moeten we wel in ons achterhoofd houden dat we in Afrika zijn en niet in Nederland. De rest van de groep mocht de door ons zo mooi egaal dichtgesmeerde voegen van modder weer uitbikken zodat er plek vrijkwam voor het cement. Door cement in de voegen te doen stort het huisje niet in bij een regenbui. Vervolgens moest het tanzaniaans gewapende beton gemengt worden: 1,5 zak cement, 20 emmers zand, 40 emmers steen en nog wat emmers water.  Voordat we het water erbij deden, was het eerst tijd om te lunchen. We zaten net als maandag in een klaslokaal te genieten van onze dagelijkse rijst met saus en een soepje. Na de lunch gingen we samen met een andere groep een trein vormen om het cement in de bekisting te krijgen. We waren een onwijs goed team en gingen als een trein!

Om half 3 werden we opgehaald door de rest van de groep om een bezoek te brengen aan de Masai. Na een op z’n zachtst gezegt hobbelige rit kwamen we aan bij de Masai stam. Het is heel bijzonder om zo dicht bij deze mensen te mogen komen. We mochten zelfs in een van de huisjes kijken. Niet dat daar veel te zien was want het was er pikdonker maar toch was het erg bijzonder om mee te maken. Toen iedereen in het hutje was geweest werden we buiten opgewacht door een grote groep vrouwen en kinderen. Het viel ons op dat ze allemaal fel gekleurde kleden en prachtige sieraden droegen. Aan de kleden kun je zien of de vrouwen getrouwd zijn. Als ze namelijk twee verschillende doeken dragen zijn ze getrouwd. De sieraden zijn voor decoratie. Ook viel het ons op dat een redelijk jong uitziend meisje borstvoeding gaf aan een baby. Wij vroegen onze gids hoe oud zij was en zij bleek 16 te zijn. Ze is getrouwd met een man van 26 en zij hebben samen dus deze baby. Voor veel van de meiden was dit best een shock omdat we zelf net die leeftijd zijn gepasseerd. We hebben onze ogen uitgekeken en Shelly mocht zelfs nog een Masai gewaad aan. De weg terug was wederom een ramp, vol gas over de kuilen en hobbels maar we zijn weer veilig aangekomen bij het hostel. Iedereen ging snel op zoek naar een emmer water om te kunnen douchen en vervolgens weer lekker te kunnen eten. Wederom MET een cola’tje! Wat waren we weer gelukkig!

Al met al was het weer een bijzondere dag van onze fantastische reis waar velen alleen van kunnen dromen. 

Liefs en tot morgen,

Shelly, Nienke en natuurlijk de rest van de groep.   

Dag 6

Hallo alle trouwe bezoekers van onze verhalen!

Vandaag was onze derde bouwdag en wij (Sander en Melanie) kregen de beurt om iets te schrijven. Na ons standaard ochtend ontbijtje met afikaans brood en hollands beleg gingen wij op tour met de oh zo veilige bus, dit keer stonden we gelukkig niet vast! Aangekomen bij een ander dorpje dan andere dagen, konden we meteen aan de slag. De jongens hebben kozijnen in het huisje geplaatst en de meiden hebben gevoegd. We bouwden vandaag een huisje voor een oma die met haar 7 kleinkinderen woont. De vader gaf niks meer om de kinderen en de moeder had een nieuwe vriend. Ook mochten we in haar hutje kijken maar dit was niet meer dan een paar takken stenen en modder met een paar verdwaalde kippen eromheen.

Halverwege de ochtend kwam er een albino jongen langslopen. Dit zie je niet snel in Afrika aangezien albino’s hier nog al eens worden vermoord en het bloed en de botten worden gebruikt voor traditionele geneesmiddelen. We konden hem vragen stellen en dit was erg interessant voor ons allemaal, hij werd geaccepteerd in zijn dorp maar verder komt hij niet en vreest hij voor zijn leven. Het gekke was dat zijn ouders allebei donker zijn maar ze samen 5 kinderen hebben gekregen die allemaal albino zijn. Hij woont alleen met zijn broers en zussen in het vertrouwde dorp en zijn ouders wonen verder weg, dit omdat zijn vader leraar is in een ander dorp. De albino kinderen kunnen niet van dorp verwisselen omdat ze niet geaccepteerd worden.

Om 12 uur hadden we lunch en daarna vertrokken we naar huis om nog een mis in de kerk te halen, deze mis duurde 2 uur met een preek van de pastoor van een uur. Het was best leuk want we mochten zelf een swahili liedje zingen en vragen stellen. Na de kerk gingen we avondeten en aten we traditionele pasta met kip! Voor het eten doet om de beurt iemand een verhaaltje, gedichtje of een betekenis waar iedereen van kan genieten, vandaag was Melanie aan de beurt.

Nu wij deze blog aan het schrijven zijn hebben we net een schrikmomentje gehad. Iedereen deed zijn eigen dingetjes tot dat er vlammen te zien waren achter ons overnachtingsgebouw. Het schijnt hier normaal te zijn om de grond weer vruchtbaar te maken door gras in vuur en vlam te zetten, wisten wij veel... Na een uitleg konden wij weer rustig de blog afmaken.

Gister was er een klein ongelukje gebeurd met de hiel van John, ondertussen is alles weer in orde en wordt hij hier door iedereen verwend! De kusjes en knuffels zijn ook aangekomen hier en we vinden alle reacties leuk om te lezen, bedankt daarvoor iedereen! Wij gaan verder met weerwolven (een groepsspel) en zullen morgen weer verder gaan met bikkelen in de warme zon. We hebben het erg naar ons zin hierzo en genieten met volle teugen, don’t worry parents! 

Lieve groetjes van ons allemaal.

Sander en Melanie

Dag 5

Het is  dinsdag, de 2^e echte bouwdag. We waren weer vroeg uit de veren en na een ontbijtje met ons Hollandse beleg konden we er weer keihard tegen aan.  Aangekomen op de werkplaats in een ander dorpje dan gisteren konden we bijna direct aan het werk bij ons huisje. Vandaag was onze klus; de binnenmuren pleisteren en de buitenmuren  voegen. Vergeleken met gisteren hoefden we maar een klein beetje te graven voor de wc want deze was al twee meter diep. De fundi (=werkman) ging ons even uitleggen hoe wij moesten voegen, alleen hij legde het verkeerd uit. Het gevolg was dat er teveel cement op de muur zat en we het er weer af konden halen. Dit cement wordt trouwens gemaakt in het huisje op de grond, met twintig emmers zand, één zak cement en heel veel water. Om twaalf uur was het schafttijd voor de bouwvakkers, en genoten wij van onze maaltijd met de bordjes op schoot. Na een lange lunchpauze konden we met veel energie weer aan de gang, en konden we de rest van de middag weer voegen. De afrikaanse vrouwen die ons hielpen konden heel netjes voegen in tegenstelling tot ons boerenwerk.  Tussen het werken door gingen we dansen en zingen met de kinderen. Om half vijf gingen we richting huis. Hier gingen we lekker douchen met emmers koud water. Om zeven uur gingen we eten. En dit was echt een feestmaal! Want... we hadden pannenkoeken met stroop en Coca Cola ;) We waren zo blij als kleine kinderen! Na het eten werden de verhalen van vandaag besproken en daar hebben we erg om gelachen. Een cement-gevecht in groep 1, er werd verteld wat voor luiers men hier droeg ( een doekje met een plastic broekje erom heen), en René die met assistentie van Rose een broek van een jongentje strakker had gemaakt met een touwtje. Hierna gingen we jullie reacties op deze blog voorlezen en Sven heeft de dagelijkse kusjes en knuffel ontvangen hoor! Oh ja, de temperatuur hier is rond de 28° en dat is best warm om in te werken. Na het eten kon men zijn eigen gang gaan. Wij vermaken ons hier wel!

Veel liefs van ons allemaal!

Ilse en Rozanne 

Dag 4

Lieve mensen in Nederland ,

Vandaag zijn we vroeg opgestaan want het was ons eerste bouwdag!!
Om 7 uur moesten we fris en fruitig aan het ontbijt zitten. Vroeg op staan is niet iedereen zijn sterskte punt .. Om 10 voor half 8 zat iedereen aan tafel.

De gebruikelijke vers gebakken broodjes  ( klinkt lekker maar het is geen Nederlandse kwaliteit , hier en daar een mier in het brood ;-) ) met Hollands beleg , gaf ons een goede bodem om te gaan bouwen.

Om 8 uur vertrokken we met z’n alle hutje mutje richting de bouwplaats. De wegen kennen hier veel kuilen en lopen erg scheef. De bus lag daardoor af en toe zomaar bijna op z’n kant , maar met onze gezonde Hollandse kilo’s konden we met z’n alle naar links of naar rechts leunen wanneer we helemaal schuin stonden.
Aangekomen op de bouwplaats gingen we in 4 groepen naar de huisjes toe.
Het was een trage start , polle polle ( Tanzaniaans voor ‘rustig aan doen’ ) , spullen stonden bij sommige nog niet klaar en konden daarom niet meteen starten. Uiteindelijk liep alles goed en werden onze eigen eerste stenen gelegd. Vorige week is er namelijk een groep  terug naar Nederland vertrokken en met die huisjes gaan wij verder. De lokale bevolking werkt mee met de huisjes. Ze hebben er opzich wel aardig verstand van!

Na een ochtend bouwen kwamen de groepen weer bij één , sommige met de bus en ons sportieve groepje ging gewoon lopend heen.
De lunch werd verzorgd op een primary school ( bassischool).

De dagelijkse rijst met prutje stond daar op ons te wachten. Het smaakte iedereen erg goed! Van onze Tanzaniaanse project begeleider leerden we als dankgebed voor het eten een leuk liedje.

Alle flessen werden na de lunch weer tot de top gevuld met water en we konden weer verder met het bouwen.
Alle groepen hebben hard gewerkt vandaag , sommige hebben veel stenen gelegd en andere hebben al een diep gat geschept waar straks het toilet komt.
Zelf hebben we als groep , na het bouwen , gekeken bij de man waar wij ons huisje voor metselen.
Het is een alleenstaande man met 4 kinderen. Zijn leefomstandigheden waren vreselijk om te zien.
Heel klein , alles afgeschermd met kleren en de geiten liepen zelfs binnen.

We zijn heel blij dat we deze man en zijn kinderen een goed huis kunnen geven.
Om half 5 stonden de bussen weer paraat om ons terug te brengen naar ons guest house.
Deze keer stonden we vast in een grote kuil en moesten de mannen eruit. Die konden van achter de bus een flinke zet geven waardoor we uiteindelijk gelukkig verder konden rijden.
Eenmaal aangekomen loopt iedereen hier nu met emmers rond om zichzelf op te frissen.
De enigste douche die we met zn alle moeten delen is helaas lek , de wc overigens ook ..
We moeten het nu dus doen met een groot gat als toilet en emmers als douche.
Achja  .. Het heeft wel wat, dat maak je ook maar 1 keer mee ;-)
Verder hebben we het als groep erg gezellig met elkaar, er wil tot nu toe nog niemand richting huis.
Straks gaan we avondeten en de avond is voor ons zelf. Morgen gaan we naar een andere plek toe om te bouwen zodat de huisjes van vandaag goed kunnen drogen.

Groetjes en veel liefs vanuit Tanzania ,
Thomas Sal en Jessica Schuiten.

Dag 1,2,3

Hallo lieve thuisblijvers, Hier dan eindelijk een bericht van jullie Tanzaniaantjes. Nadat jullie afscheid van ons genomen hadden op Schiphol, kon de reis eindelijk beginnen. De vluchtreis is ons allen wel goed bevallen. Beetje spelletjes spelen en filmpjes kijken. Bij aankomst na een lange wachttijd van onze visa, stond er een grote bus op ons te wachten waar wij en 70 koffers in werden “gepropt”. Hierna kwamen we aan bij een guesthouse in Dar es Salaam, waar we welkom werden geheten en heerlijk konden overnachten. De volgende dag hebben we lekker ontbeten en konden we onze reis voorzetten. De reis naar Handeni zou ongeveer 5/6 uur duren. We hebben hier heerlijk Tanzaniaans 8 uur over gedaan. Onderweg hadden we nog een omgevallen vrachtwagen gespot wat ons allemaal wat bezorgt maakte, aangezien onze chauffeur een beetje als Schumacher dacht te kunnen rijden. We zijn gelukkig veilig aangekomen bij onze eindbestemming in Handeni. Onze eerste indruk willen we beschrijven als heftig qua armoe. Zo ook ons guesthouse ;-) We hebben hier geluncht (om 17:00 uur). Daarna vrije tijd om ons zelf te settelen, om daarna weer om 20:00 uur te eten. Eten voor ons in overvloed dus. De avond was ook weer voor eigen invulling. De volgende dag hebben we ontbeten om 8:00 uur. Om daarna naast het guesthouse naar de kerk te gaan, waar de bevolking ons warm welkom heette. Dit was voor ons allen een bijzondere ervaring. Overtuigende preken en veel gezang en geswing. Hierna hebben we geluncht en bereiden we ons voor op een kleine spelletjes middag voor de kindjes uit het dorp. Hier heeft iedereen erg van genoten. Om 16:30 kregen we een rondleiding door het dorp. We keken onze ogen uit en iedereen liep met de kindjes van de spelletjesmiddag aan de hand. Hierna kregen we een heerlijk avondmaal en mochten we onze avond weer invullen met eigen activiteiten als spelletjes of rusten. Morgen hopen we weer een leuk berichtje te plaatsen. We gaan morgen namelijk aan de eerste bouwdag beginnen. Spannend!!! Lieve groetjes Jessica Huibers en Rose. P.s inverband met het trage internet is het niet mogenlijk om het emailadres (berichten@villavantanzania.nl) te bekijken. Tevens kan het mogelijk zijn dat we op sommige dagen geen berichten kunnen plaatsen.

Berichten Van Uit Afrika

Hallo,

Van af 10-08-2012 kunt u hier de berichten zien van ons van uit Afrika
Wilt u Automatisch op de hoogte worden gehouden via de email?
schrijf u dan in aan de linkerkant van onze site.

Met vriendelijke Groet

Jongeren voor Afrika

Nog maar eventjes voor dat we vertrekken:

COUNTDOWN CLOCK WIDGET