Dag 7

Habari za jioni lieve lezers,

Allereerst willen we iedereen die kusjes en knuffels uitdeelt ook allemaal dikke kusjes en knuffels teruggeven! Iedere avond kijken ook wij er weer naar uit om iets te horen van het thuisfront. De laatste bouwdag van deze week zit er alweer op. Vandaag gingen we weer terug naar de bouwplaats waar we maandag ook gewerkt hebben. Bij ons huisje stonden alle muren inmiddels overeind, de bouwvakkers en de bewoner hebben hard doorgewerkt toen wij ergens anders aan het bouwen waren. Gisterochtend hebben uit iedere bouwgroep twee mensen tasjes met kleren en speelgoed samengesteld en deze mochten wij vandaag uitdelen aan de toekomstige bewoners van de huisjes die wij bouwen. In een van onze tasjes zat ook een amstel bier hoedje. Toen de vader van het gezin het hoedje zag was hij helemaal gelukkig: hij heeft het hoedje niet meer afgedaan en de rest van het dorp was zwaar onder de indruk. De kinderen en de moeder waren ontzettend blij met de kleren en het speelgoed dat ze kregen. Na deze bijzonder mooie ervaring gingen we met ons bouwgroepje bij elkaar zitten om onze ervaringen en gevoelens te delen met elkaar. Iets wat onze hele groep als belangrijk ervaren heeft.

Toen iedereen zijn hart gelucht had, gingen we maar eens aan de slag. Op de planning stond het bouwen van de ‘rimbim’, de ringbalk van het huis, aangezien dit een grote klus is moesten we hard aan het werk. Met spijkers van zeker tien centimeter lang werden houten planken vastgeslagen in de muur. Hoewel dit niet geheel “arbo-verantwoord” ging moeten we wel in ons achterhoofd houden dat we in Afrika zijn en niet in Nederland. De rest van de groep mocht de door ons zo mooi egaal dichtgesmeerde voegen van modder weer uitbikken zodat er plek vrijkwam voor het cement. Door cement in de voegen te doen stort het huisje niet in bij een regenbui. Vervolgens moest het tanzaniaans gewapende beton gemengt worden: 1,5 zak cement, 20 emmers zand, 40 emmers steen en nog wat emmers water.  Voordat we het water erbij deden, was het eerst tijd om te lunchen. We zaten net als maandag in een klaslokaal te genieten van onze dagelijkse rijst met saus en een soepje. Na de lunch gingen we samen met een andere groep een trein vormen om het cement in de bekisting te krijgen. We waren een onwijs goed team en gingen als een trein!

Om half 3 werden we opgehaald door de rest van de groep om een bezoek te brengen aan de Masai. Na een op z’n zachtst gezegt hobbelige rit kwamen we aan bij de Masai stam. Het is heel bijzonder om zo dicht bij deze mensen te mogen komen. We mochten zelfs in een van de huisjes kijken. Niet dat daar veel te zien was want het was er pikdonker maar toch was het erg bijzonder om mee te maken. Toen iedereen in het hutje was geweest werden we buiten opgewacht door een grote groep vrouwen en kinderen. Het viel ons op dat ze allemaal fel gekleurde kleden en prachtige sieraden droegen. Aan de kleden kun je zien of de vrouwen getrouwd zijn. Als ze namelijk twee verschillende doeken dragen zijn ze getrouwd. De sieraden zijn voor decoratie. Ook viel het ons op dat een redelijk jong uitziend meisje borstvoeding gaf aan een baby. Wij vroegen onze gids hoe oud zij was en zij bleek 16 te zijn. Ze is getrouwd met een man van 26 en zij hebben samen dus deze baby. Voor veel van de meiden was dit best een shock omdat we zelf net die leeftijd zijn gepasseerd. We hebben onze ogen uitgekeken en Shelly mocht zelfs nog een Masai gewaad aan. De weg terug was wederom een ramp, vol gas over de kuilen en hobbels maar we zijn weer veilig aangekomen bij het hostel. Iedereen ging snel op zoek naar een emmer water om te kunnen douchen en vervolgens weer lekker te kunnen eten. Wederom MET een cola’tje! Wat waren we weer gelukkig!

Al met al was het weer een bijzondere dag van onze fantastische reis waar velen alleen van kunnen dromen. 

Liefs en tot morgen,

Shelly, Nienke en natuurlijk de rest van de groep.