Dag 11

Lieve fans,

Om te beginnen willen we jullie bedanken voor alle lieve reacties elke dag weer. We kijken er elke dag naar uit om jullie berichten te lezen. We zijn dankbaar dat we deze reis mogen maken en we genieten van elk moment. De groep is ook fantastisch en er hangt een super leuke sfeer.

Na een regenachtige nacht werden we rond 5:00 weer wakker gejengeld door de plaatselijke gangmaker van de moskee. Gordon kan er nog wat van leren J Met op de achtergrond een plaatselijk koortje van hondengejank (volgens karen zijn dit gevaarlijke wolven) deden we toch nog maar even onze ogen dicht. Maar om 6:30 ging toch echt de geweldige wekker van Annemiek, die ze altijd snoozed zodat we nog meerdere malen kunnen genieten van dat geluid. We rolden uit ons bed, probeerden ons nog iet wat op te frissen (met etos vochtige washandjes, reclame  van Rozanne), leegden onze blaas boven het gat en gingen op weg naar het ontbijt.

Tijdens het ontbijt hadden Kees en Ellard een mooie speech voorbereid. Ze wilden door middel van deze speech ons duidelijk maken dat je van elk moment moet genieten. Dit houdt in dat je soms dingen moet doen die je normaal niet doet. Stap uit je comfort zone. Ze  gaven meerdere voorbeelden : zonder make-up bouwen, iets eten wat je nog nooit gegeten hebt, dansen en zingen met kinderen, poepen boven het gat, iets doen zonder te denken wat anderen van je vinden en een compliment aan een ander geven. Iedereen uit de groep kan dit voor zichzelf invullen, maar de achterliggende gedachte was: wees geen toeschouwer tijdens je eigen avontuur. Dit vonden wij erg mooi gesproken!

Om 8:00 stapten we in ons eigen Connexxion busje, waarvan alle lampjes op het dashboard altijd knipperen en gingen we op weg. De kinderen stonden alweer klaar om ons uit te zwaaien. Dit doet ons altijd heel erg goed. Onderweg zagen we de plaatselijke bevolking alweer druk aan de gang. Takken verslepen op een fiets, vrouwen met watertonnen op hun hoofd, mannen die stoer rond hangen bij hun motor en Tanzanianen die  alles wat los en vast zit  verkopen op hun zelfgemaakte kraam. Omdat het vannacht geregend had was het weer een uitdaging om onze bestemming te bereiken. Halverwege moesten we ineens de bus verlaten, want een deel van de weg was weggeregend. De dappere buschauffeur luisterde niet naar het advies van onze Hollandse jongens, maar ragde de bus op z’n eigen Tanzaniaanse manier door de modder. Nadat hij erdoor heen was reed hij verder en moesten wij helaas lopen. De groepen werden weer verdeeld over 3 huizen. Met een fles water, gereedschap, mooie kleding en een tolk gingen wij er weer voor. Allereerst maakten we kennis met de toekomstige bewoners van dit huisje. Dit huisje wordt gebouwd voor een vrouw met 3 kinderen. Ze zag er erg mager uit, maar net zoals bij elke Tanzaniaan stond er bij haar ook een glimlach op haar gezicht. Wat erg bijzonder was, was dat haar vader (70 jaar) ons kwam helpen. We gingen samen hard aan de slag. We hebben bovendien besloten te stoppen met onze opleiding omdat voegen, metselen, pleisteren en bikken ons beter ligt. Na een uurtje werken stonden er zo veel kinderen (60) om het huis dat het live entertainment team weer in actie moest komen. Tot grote vreugde van de jongens in ons team werd het lied: chichiwa weer ingezet! Ook hoofd-schouders-knie en teen (in tanzaniaans: kichwa, mabega, magoti,miguu) , hockey pockey en deze vuist op deze vuist staan inmiddels in de Tanzaniaanse kids top 20. Vandaag hadden we alleen concurrentie van de plaatselijke boyband met trommels. We kwamen erachter dat vandaag het Suikerfeest gevierd werd en dat kinderen in mooie kleding, een man met een masker en jongens met trommels alle huizen zingend afgingen om geld in te zamelen. Met dit geld gingen ze dan een feestmaal kopen.

Rond 12 uur zou de lunch via een Tanzaniaanse cateringservice (lees de buschauffeur) worden opgediend bij de verschillende groepen. Om kwart voor 2 kwam de lunch eindelijk. Vanavond tijdens het eten kwamen we erachter waarom het zo lang duurde. De buschauffeur was bij elke groep aangeschoven om mee te eten. Na de lunch moesten wij even onze blaas legen en liepen wij richting de bosjes. Ineens hoorden wij uit een hutje van modder en takken een ringtone van een telefoon gaan. De deur ging open en de man in gescheurde kleren nam rustig zijn telefoon op. Dit snappen wij niet. 1: Hoe laad je een telefoon op in een hutje van modder en 2: waarom koop je eerst geen nieuwe kleren en dan pas een telefoon?!

Vandaag is iedereen echt heel erg opgeschoten bij zijn huis. De samenwerking verloopt goed dankzij de tolken en de fundi (=opzichter). Het was daarom ook zo weer half 5. We propten ons weer in het busje en vermaakten de buschauffeur met Hollandse meezingers. Eén van de tolken zei vervolgens: please stop because the voices of the guys are very bad. Tijdens het eten bespraken we zoals gewoonlijk de belevingen van de dag. Groep 4 was bezig met huisjes bekijken toen ze uitgenodigd werden bij een vrouw die gister was bevallen. De een dag oude baby werd vol trots geshowd in een kamer vol met wierook waardoor je ogen prikten. Het was voor hun een bijzondere ervaring.

Iedereen is nu weer gedoucht, we bedenken creatieve oplossingen voor het niet hebben van een douche. Materiaallijst voor het maken van een zeer verfrissende douche: hokje in de buitenlucht, kruk van John, 20 liter watergallon met gaten, koud regenwater en douchen maar.

Op dit moment zitten we met z’n allen gezellig weer bij elkaar, met borrelnootjes uit Nederland en spelen we het spel 30 seconds + weerwolven.

Wij willen afsluiten met een lied wat wij van de kinderen hier geleerd hebben:

Ukuti Ukuti, wa nazi wa nazi, Mwenzetu Mwenzetu, Kagougwa Kagougwa,

Na nini  na nini, na gari na gari, Tumpeleke hosipitali asije kusema.

Kwa bubu yaka yesa yesa whaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa.

Vertaling: een Kokosnootboom, een auto, een zieke man die naar het ziekenhuis mag. Vreemde combinatie. Het lied wordt vrolijk gezongen hier ben je natuurlijk blij als je überhaupt naar het ziekenhuis kan.

We kijken uit naar jullie reacties. Liefs Petra en Annemiek (en de rest van de groep).

p.s. de jongens hunkeren zo naar bier, misschien een idee om een paar kratjes voor ze mee te nemen naar schiphol haha ?

p.p.s. We hoorden het lied baby, baby, baby oooooh van justin bieber. Gezongen door een Tanzaniaans jochie van 8 jaar. Fantastisch!